Поезија

Кога ќе те стигне зимата

на крајот од уличката,

немој да брзаш

со изненадувањето.

Бори се.

Пушти ги очекувањата

да кружат наоколу

како најнов трач,

додека не им се слоши

од вртењето во глава.

Ќе играме брза географија

запишувајќи ги соништата

класифицирани во табелите.

Именки и глаголи

во машина за перење,

на центрифугирање.

Уште еден добиен натпревар

во лигата на скептиците.

Две тегли кисели насмевки.

Без конзерванс.

И без смисол за хумор.

Веќе се согласивме

дека не се согласуваме.

Идеите не не прават идеални,

ниту верувањата верници.

Исчистени, одбрани

парчиња лето

ставаме во туршија,

витамински додаток

во зимската чинија

подгреан оптимизам.

И студот има ДДВ

пресметан во

иситнети сеќавања

собрани

во кесички чај.

Колку сива економија

собира во чаша

врела вода…

Помисли

колку бесмислено станува

мислењето

за зборовите

кои ти го допираат грбот.

Одблесоци од парченца стакло

на искривени огледала.

Измислици

дозирани во мали

пластични насмевки.

Ти се гади?

Симптом  на труење

од хипокризија во

контаминираниот простор.

Излез за итни случаи -

научи веќе еднаш

да не ти биде гајле!

Не мери го времето.

Заеби.

Имаме премалку минути

а премногу години,

за сите тие објаснувања.

Прешкртај ги.

Порамни ги краевите

на насмевката

и закопчај го погледот.

Те стега мислата?

Не мудрувај.

Батали.

Паметот е потстанар

кој доцни со киријата.

Не не‘ собира и двајцата

во една приказна.

Да бевме помали…

Пушти го да пријде зборот

кој ѕирка несигурно

зад тарабата од формалности.

Му го чувствувам копнежот.

Го препознавам.

Истиот копнеж го имаат

малите прсти од моите стапала

кога ги шетам наоколу

во тесни чевли

со високи потпетици.

Олабави.

Пушти го зборот,

зашто…

ќе ти тежи повеќе

отколку мене

чевлите во раце

кога се враќам боса.

Во втората печка на Фени

ми  согорува времето,

часови со доброени минути

претворени во чад

низ оџакот без филтер.

Емоции претопени во метал.

И жгура наместо кусур.

Зборувај во бројки,

буквите одамна веќе

немаат смисол.

Колку „Г“ има во едно „З“?

Забележуваш ли кога

хартијата станува

потешка од металот?

-

Еден остров во Дубаи

содржи парче душа

и уморна насмевка.

Не подавај ги рацете

по гроздот

од оваа страна на редот.

Не сме во брачниот кревет.

Маказата не признава

брачни должности.

Ќе ти ги исече прстите.

Овде, секој бери

од својата страна

на лозата.

Не сакам помош.

И не расправај се со мене

додека држам

остар предмет во раката.

Расправата остави ја

за подоцна.

Во спалната соба.

Таму ќе ти дозволам

да подадеш рака.

Од мојата страна

на креветот.

Ќе имаш предност.

Остриот предмет

кај тебе.

Тогаш ќе аргументираме.

Сега бери.

Не гајле. Грозје.

Од твојата страна на редот.

Не биди намќор.

Иако е светска криза на позитивност.

Знам дека си кредитоспособен

за насмевки.

Еве, ќе ти бидам жирант

ако е потребно.

Насмевни се.

Нема да заглавиме

со каматната стапка

за сјајот во очите.

Насмевни се.

Ќе ја ставам под хипотека

целата своја духовитост

за да ги отплатам ратите,

кога ќе те притисне сериозноста.

Ништо не губиш.

Насмевни се.

Ми го свртуваш вниманието

како вино во чашата

пред да го пробаш.

Ароматични погледи

ги провоцираат сетилата.

Жеднуваме.

Гласот добива темна боја

а зборовите тежок чекор.

Знам, горчината доаѓа покасно.

Сега, сеуште е слатко.

Дозираме голтка по голтка.

Ќе сопреме ли пред да загорчи?

Надвор врни.

Истура.

Испразни ја чашата.

Испиј или истури.

Од оваа страна на вистината
пораснала коприва.
Секој обид за доближување
ги жежи и чеша мислите.
Заобиколуваме
за да не се повредиме.
Добиваме малку на време
пред да пропаднеме
во бездната
од другата страна
на вистината.