Поезија

Немам време за спиење,

па сонувам прекувремено.

Чекорам по минутите,

а часовите летаат.

Понекогаш нурнувам

во длабочината на мигот

и  добивам впечаток

дека времето запрело.

Па, мерам безвременост.

А, чувам копнеж

со изминат рок на траење.

Сосем нов, неупотребуван.

Го барам изгубеното време.

Ќе го најдам навреме.

Извади ги зборовите од целофанот

и напиши ги повторно.

Ќе останат букви

како лего коцкички

за конструирање фрази.

Не сум верник

да го свртам и другиот образ.

Свртувам нова страница.

Имам плускавици на нозете

од чекорење по вода.

Не грижи се.

И кога мислиш дека

сиот свет е против тебе

- насмевни се.

Тоа не е твојот свет.

Дури ни галаксија.

Подготви ја мрежата за пеперутки.

Паѓаат ѕвезди вечерва.

зошто 5-7-5 кога може и 7-5-7?

Копнеж и вотка со мраз,
љубов во сите
агрегатни состојби.

Хартија и моливче,
решетки за тој
недисциплиниран збор.

Ќе ти направам супа
од хумор солен,
настина насмевката.

Едноставно е.

Како сврзник.

Може да поврзе се.

Проширени толкувања

со сомнителни убедувања.

Или да раздели

сложени емоции

на прости потреби.

Немој да негираш.

Граматички е некоректно.

Иако сосем точно.

Лизга како кајрон

на рекламен билборд.

Чини повеќе отколку што вреди.

Одекнува.

Повторувачки.

Со секое ново придвижувење на мислите.

Ерор.

Доволно е копче за намалување на звукот

во овој управувачки систем.

Иритира ехото од гледање во празно.

Празнина  која неможеш

да ја пополниш со нов пијалок,

количина на храна,

ниту со полов орган.

Убеди ме.

Сакам да верувам во непостоењето.

Најди ги копчињата за исклучување.

Ќе успеам ако побрзам.

Или ако застанам.

А само сакав да ги оставам цигарите.

Некаде, на друго место.

Не би поднела уште една празнина,

макар и од пепелник.

Кога ќе те стигне зимата

на крајот од уличката,

немој да брзаш

со изненадувањето.

Бори се.

Пушти ги очекувањата

да кружат наоколу

како најнов трач,

додека не им се слоши

од вртењето во глава.

Ќе играме брза географија

запишувајќи ги соништата

класифицирани во табелите.

Именки и глаголи

во машина за перење,

на центрифугирање.

Уште еден добиен натпревар

во лигата на скептиците.

Две тегли кисели насмевки.

Без конзерванс.

И без смисол за хумор.

Веќе се согласивме

дека не се согласуваме.

Идеите не не прават идеални,

ниту верувањата верници.

Исчистени, одбрани

парчиња лето

ставаме во туршија,

витамински додаток

во зимската чинија

подгреан оптимизам.

И студот има ДДВ

пресметан во

иситнети сеќавања

собрани

во кесички чај.

Колку сива економија

собира во чаша

врела вода…

Помисли

колку бесмислено станува

мислењето

за зборовите

кои ти го допираат грбот.

Одблесоци од парченца стакло

на искривени огледала.

Измислици

дозирани во мали

пластични насмевки.

Ти се гади?

Симптом  на труење

од хипокризија во

контаминираниот простор.

Излез за итни случаи -

научи веќе еднаш

да не ти биде гајле!

Не мери го времето.

Заеби.

Имаме премалку минути

а премногу години,

за сите тие објаснувања.

Прешкртај ги.

Порамни ги краевите

на насмевката

и закопчај го погледот.

Те стега мислата?

Не мудрувај.

Батали.

Паметот е потстанар

кој доцни со киријата.

Не не‘ собира и двајцата

во една приказна.

Да бевме помали…

Пушти го да пријде зборот

кој ѕирка несигурно

зад тарабата од формалности.

Му го чувствувам копнежот.

Го препознавам.

Истиот копнеж го имаат

малите прсти од моите стапала

кога ги шетам наоколу

во тесни чевли

со високи потпетици.

Олабави.

Пушти го зборот,

зашто…

ќе ти тежи повеќе

отколку мене

чевлите во раце

кога се враќам боса.